Wat als… je rijangst hebt?

rijangst

Confession. Ik rijd niet graag auto. Sterker nog: ik vond auto rijden tot voor kort zelfs eng. Toch heb ik me erover heen gezet. Wil je weten hoe? Vandaag deel ik mijn verhaal over rijangst.

Op mijn achttiende ging ik op kamers in Utrecht. Een rijbewijs had ik niet nodig, ik had immers een ov-jaarkaart waarmee ik gratis kon reizen. Een jaar na mijn afstuderen, ik was inmiddels 24,  leek me het hebben van een rijbewijs wel een pre op mijn cv. Dus nam ik op vol goede moed rijlessen. Hoewel autorijden mij doodeng leek, vond ik de rijlessen zowaar leuk. Ik haalde mijn rijbewijs in twee keer afrijden. Best prima, toch?

Vuurdoop in Den Haag

Ik werkte en woonde destijds in Utrecht dus een eigen auto had ik niet nodig. Ook mijn ouders hadden geen auto die ik kon lenen, dus deed ik nauwelijks praktijkervaring op. Maar, toen ik een jaar later een baan in hartje Den Haag accepteerde, veranderde dat. Ik moest voor deze functie veel op pad in Den Haag en omstreken. En daar mocht ik de bedrijfsauto voor gebruiken. Jippie.

Bang voor het stoplicht

Niet dus. Want om in een totaal onbekende stad met een onbekende (en supersnelle sportieve) auto je eerste rij-ervaring op te doen is dus niet zo’n goed idee. Alleen al die auto van de parkeerplaats in de achtertuin krijgen was een crime. Ik moest eerst een heel smal steegje door en kwam daarna meteen op een drukke autoweg, midden in stad. Daarnaast had ik die auto gewoon niet zo onder controle. Zo sloeg de motor altijd af als ik optrok. Hierdoor ontwikkelde ik een soort angst voor stoplichten en reed ik het liefst door rood – alles om maar niet te hoeven stoppen. Natuurlijk reed ik niet door rood – maar stiekem gaf ik wel bij het naderen van een stoplicht een beetje gas. Op een gegeven moment werd ik zo zenuwachtig van de afslaan van die motor, dat ik die hele auto überhaupt niet meer gestart kreeg. Ik heb zeker 10 minuten voor een stoplicht gestaan, met allemaal toeterende auto’s achter me. Lichtelijk verwilderd lukte het eindelijk en stoof ik weg, nog net geen rookwolk achterlatend…

Bestemming bereikt?!

Ik en die auto werden geen vrienden, zoveel mag duidelijk zijn. Maar dapper probeerde ik het elke keer weer. Ook navigeren was niet mijn sterkste punt. Ik had gelukkig een Tom Tom – en daar vertrouwde ik blind op. Iets te blind. Want toen de Tom Tom halverwege mijn autorit van de vooruit kukelde en ik met een oog op de snelweg het ding weer vastklikte, had het  – God mag weten hoe – een andere bestemming geselecteerd. Ik reed nietsvermoedend door, alhoewel me wel opviel dat ik vrij abrupt moest omdraaien en dat de route me vervolgens wel heel bekend voorkwam. Ja gek hè, daar had ik de week ervoor ook gereden! Pas toen de Tom Tom bijna aangaf: “bestemming bereikt”, kwam ik erachter dat dit de verkeerde plek van bestemming was!

Mijn rijangst werd erger

Ik zag steeds meer tegen het autorijden op. Als ik wist dat ik de volgende dag moest rijden kon ik er echt wakker van liggen. Op de dag zelf checkte ik de route soms wel tien keer van tevoren: ik wilde zo goed mogelijk voorbereid zijn. Ook ging ik ruim op tijd weg, dit tot ergernis van mijn baas, die mijn hele rijangst maar aanstellerij vond. Het liefst ging ik gewoon met het openbaar vervoer naar mijn afspraken, maar dit vond hij onzin: er stond immers een auto voor de deur. Gelukkig vond ik na een paar maanden een andere baan. Hier hoefde ik geen auto meer voor te rijden. Bonus! Het autorijden raakte in het slop maar dat vond ik helemaal niet erg. In de jaren die volgden had ik nog steeds geen eigen auto nodig. Mijn vriend leende soms de auto van zijn moeder en we hebben een blauwe maandag een Green Wheels-abonnement gehad. Ik reed wel, omdat het van mezelf moest. Maar niet meer met plezier.

Ons citroentje

Toen werd ik zwanger. En konden we niet meer zonder auto. Vond ik. Want: we moesten de baby-uitzet kopen en daar hadden we echt een auto voor nodig. En wat als mijn vliezen braken? Dan kon ik toch moeilijk met de bus naar het ziekenhuis! Ja; de hormonen gierden door mijn lijf. Dus nee, logisch nadenken zat er niet meer in. Ik snap achteraf ook heus wel dat ‘een auto kopen’ niet per se op de baby uitzet-lijst hoeft. Maar goed, bij ons stond ‘ie dus bovenaan – en zo kochten wij dus in oktober 2015 onze allereerste auto. Een Citroën. Met automaat! Zie de foto bovenaan dit artikel. En ja ik draag Uggs. Maar ik was zwanger. Wat is jouw excuus? 😉

Aangezien ik zelf had meebetaald aan ons citroentje, zoals ik ‘m liefkozend noemde, wilde ik er ook wel in rijden. Doodsbang was ik. Maar ik moest. Van mezelf. Iedereen kan toch autorijden!? En ik ben verdorie een volwassen vrouw van 30 jaar! We begonnen op de parkeerplaats.  Na een week durfde ik een rondje in de straat te rijden. Met vriendlief naast me.  Hij heeft vast ook doodsangsten uitgestaan, maar liet dat niet blijken. Panisch was ik, maar ik moest er doorheen. Van mezelf.

De eerste keer op de snelweg

In december moesten we in Bussum een autostoeltje ophalen. We gingen er met onze auto heen en ik reed. Mijn eerste ritje over de snelweg. Ook dit ritje verliep goed. Ja, ik zat soms verstijfd achter het stuur, maar ik voelde me veilig omdat mijn vriend naast me zat. En dat was mijn hulplijn.  “Ik kan nu invoegen, toch?” vroeg ik regelmatig. Langzaam maar zeker kreeg ik mijn vertrouwen in het autorijden terug. Ik had beredeneerd: hoe meer kilometers ik maak, hoe minder angstig ik word. En dit klopte. Ieder uitje met de auto stelde ik voor om te rijden. En onze wekelijkse boodschappen bij de Lidl deed ik al snel alleen met de auto. Al snel volgde de eerste langere rit alleen. Nog niet over de snelweg – maar toch. Het was weer een overwinning.

Nieuwe mijlpaal

In februari beviel ik van ons dochtertje. Vanwege de keizersnede mocht ik zes weken niet autorijden en dat deed ik dus ook niet. Na zeven weken stond er een uitje op de planning: we gingen met de hele familie naar Burgers Zoo. Vriendlief vroeg: “rij jij of rijd ik?” en wist ik dat ik moest rijden, want als ik het nu niet deed, zou ik het nooit doen. En dus kroop ik weer met klamme handjes achter het stuur. Met mijn wederhelft weer naast me, dat wel.

Nu moest ik nog een drempel nemen: een autorit alleen met mijn baby. Want ik wil onafhankelijk zijn. Laatst was het zover: ik ging naar mijn moeder die op een half uur rijden van ons vandaan woont. Deze route had ik al vaker gereden, alleen nog nooit alleen. Daar ging ik dan, samen met mijn grootste en allerliefste bezit. Zodra ik de parkeerplaats af reed, begon de baby te huilen. Ik raakte lichtelijk in paniek en was bijna omgekeerd, maar ik zette door. Gelukkig, want eenmaal op de snelweg viel ze in heerlijk in slaap en was ik ook weer kalm. Eenmaal weer thuis was ik supertrots op mezelf. Ik was vergeten hoe goed het voelt om iets te doen wat je eigenlijk heel eng vindt! Alle eerste keren zijn vaak eng, maar de voldoening die je daarna krijgt is zoveel waard.

Moraal van dit verhaal? Ik zal nooit een F1-coureur worden en dat is prima. Maar ik ben heel blij dat ik mijn rijangst heb overwonnen.  Ik deel dit omdat ik hoop dat ik hiermee ook anderen kan helpen. Je kunt je rijangst echt overwinnen – maar dat kan maar op een manier. En dat is door het gewoon te doen. En heb je je rijbewijs nu nog niet? Zorg ervoor dat als je dat felbegeerde roze papiertje eindelijk hebt, je meteen een auto tot je beschikking hebt. En wacht dus niet te lang met praktijkervaring opdoen! 

Ik ben benieuwd hoe anderen hierover denken! Laat je reactie achter bij de comments!

mm

Vivienne

12 Comments

  1. Heel leuk artikel! Een onderwerp waar niet vaak over geschreven wordt, maar wat wel veel voorkomt in het dagelijkse leven. Ik heb een collega die precies hetzelfde is.. Ik heb je artikel al doorgestuurd :)! Liefs, Marjon

    • Thanks, daarom wilde ik er ook graag over schrijven. Het speelt inderdaad bij veel mensen, waaronder veel vrouwen. Ik hoop dat je collega er wat aan heeft! X

  2. Ik ben nu aan het lessen (36 jaar) vond het ook nooit nodig, een keer had ik mijn jongste dochter mee met de les, en ik reed daar veel scherper door, want inderdaad ik had een belangrijke lading bij me. Goed van je dat je het hebt overwonnen, want met kinderen is het zo makkelijk een rijbewijs!

    • Wat goed dat je alsnog rijlessen neemt!Met kinderen is het inderdaad wel erg makkelijk, dat merk ik nu ook!

  3. Super herkenbaar. Mijn schoonzus durft de snelweg niet op, ze rijdt liever een uur om dan ze de snelweg neemt. Het artikel meteen maar even aan haar doorgestuurd. Misschien heeft ze er iets aan. Super fijn dat je je angst hebt overwonnen. Een auto geeft je wel veel vrijheid om te gaan en staan waar je wilt.

    • Ja ik vermeed de snelweg voorheen ook het liefst. En als ik ‘m nam, dan niet als het druk was… Maar ja, tegenwoordig is het altijd druk haha. Ik ben dan ook blij dat ik het nu wel durf. Het is inderdaad echt een stukje nieuw verworven vrijheid! Ik hoop dat je schoonzus er wat aan heeft. Het is echt een kwestie van door die angst heen gaan, hoe vervelend het ook is.

  4. Het lucht mij toch wel op om te lezen dat ik niet de enige ben met dit probleem. Ik heb nu vier jaar mijn rijbewijs en maar 5 keer gereden. ik vind het echt verschrikkelijk en iedereen blijft het altijd mar proberen om me te laten rijden. We hebben nu een automaat van 15 jaar voor de deur staan, en ik heb me voor genomen om te gaan rijden als we een nieuwe auto hebben. Waarom een nieuwe? ja weet ik eigenlijk ook niet haha.
    Goed van je dat je nu zelf rijd, heb je tips voor me?

    • Je bent zeker niet de enige! Het lijkt soms wel een taboe, want je hoort er weinig over maar er zijn zeker een half miljoen Nederlanders die er last van hebben. Een automaat is zeker fijn om mee te rijden als je angstig bent, want dat is in elk geval al een zorg minder. Verder heeft het mij erg geholpen dat er iemand naast me zat die ik vertrouwde en die heel rustig bleef. En we begonnen echt op de parkeerplaats. En dan steeds (het liefst elke week) een stukje verder. Het wordt minder eng. Echt! 🙂 Succes!

  5. Dit is er één uit de categorie “Dit wist ik nog niet van jou.” Wat goed dat je je rijangst hebt kunnen overwinnen. Ik wilde toen ik 18 werd zo snel mogelijk mijn rijbewijs halen voor een beetje vrijheid. Ik ben wel een mooi weer rijder. Ik hou niet van rijden in het donker of met heel slecht weer.

  6. Interessant! En herkenbaar.. Ik heb mijn rijbewijs al ruim 10 jaar (ben bijna 29), maar rij het liefst gewoon niet. Hetzelfde verhaal. Ik haaldd mijn rijbewijs (in 1x), maar ging vrijwel meteen op kamers en dus geen eigen auto. Jarenlang gereisd met ov en heel af en toe auto van ouders gebruikt in de weekenden maar nooit lange afstanden. Ik merk dat ik gewoon niet ontspannen achter het stuur zit en laat daarom mijn vriend rijden. Nu zijn we voor de tweede keer voor onbepaalde tijd in Azië en hier rij ik ook niet. Alleen soms op een scooter. Als we weer in Nederland zijn – geen idee wanneer dat is – moet ik het idd gewoon doen! Top dat jij je angst hebt overwonnen!

  7. Ik herken je angsten wel ik had heel veel last van paniekaanvallen en toen kreeg ik het ook in de auto. Nu gaat het een stuk beter en probeer ik te rijden als we ergens heen gaan maar het is nog wel ff wennen.

  8. Ik snap je helemaal! ik heb een tijdje rijles gehad en raakte vaak in paniek.. liet vaak de moter uitvallen.. ik heb het niet gered helaas. Rijd nu in een brommobiel. Maar goed ik zit tenminste wel droog

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *